Het enige wat ik niet kan bevatten Is waarom de schijt op moest spatten Kijkend naar de voorkant van de schenen Zie ik dat het zelfs daar is verschenen Gelukkig was mijn penis niet te lang Anders was het bedekt in bruin behang
Met een aanslag als een soort ontbijtkoek Is het einde me even zoek Aan zoeken wil je niet eens beginnen Want de lucht dringt al snel mijn neus binnen Het druipt heel langzaam naar mijn voeten Waarbij het overtuigd de tenen weet te groeten
Ik besluit het maar te laten lopen Omdat ik elke dag wel kan gaan hopen Ik ga voorts als een held op bruine sokken Ook al ben ik continue aan t kokken Is dit wat ze bedoelen met loopbaan misère Of ben ik enkel loops vanuit mijn derrière?…
Spoor-radisch verschuil ik mij achter werk En ik blijf “hopen” dat alleen ik t merk..
.