We hebben te maken met de opwarming van de aarde
Maar er staat een koude oorlog voor de deur
Van beide hebben wij westerlingen lang weggekeken
Maar erkennen er nu in ieder geval eentje als terreur
De olie- en gasprijzen stijgen solidair met de straaljagers Maar in Ukraine gaat momenteel het meeste de lucht in… Gezinnen proberen te ontsnappen als vluchtige stoffen Maar waar het allemaal heen gaat weten ook hun evenmin
Moeten we als collectief naar links of rechts buigen?
Of zullen we moeten vechten tot we breken?
Oorlog als bedreiging van het planetaire bestaansrecht
Pas op(!!!) de knieën lijkt de mens geboren om te smeken
Als er problemen zijn bewaard men steevast de oplossing voor het laatst
De toekomst later pas tastbaar, dus waarom dat nu al leren begrijpen?
Een betere wereld voor alle aardbewoners heeft natuurlijk geen haast
Vrede is iets wat elk mens bezit, maar toch liever ziet als illusie om eerst laten rijpen
Of het nou de vernietiging van mensen, van dieren of de aarde is….
In afwachting van oorlog is de mens ten nimmer vredig gebleken
En of het onschuldig doelwit nou een Oekraïner, een lammetje of een oerwoud is…
We blijven om ons heen alles maar in zowel de fik als in de rug steken
De mens als vaste belichaming van een vluchtige stof…
Als grote moleculen waarvan de cohesie zelfs binnen landsgrenzen ver te zoeken is.
En als organismen die vernietigend van aard altijd de grenzen over gaan
Een weerzinwekkendheid die zich enkel lijkt te kunnen voeden met het ongewis
Ooit waren we allemaal vloeibaar.. Maar we lijken vergeten te zijn dat vrede geen fluïditeit kent