Zijn dingen al gauw de laatste druppel
Onder het oog of in het glas
Nooit wilde ik dat mijn uitputtende zucht genas
Iets om me ergens mee te vullen
Zodat ik een zekere volheid weer voelde
Iets waarmee ik me verdriet kon verhullen
Als het enigste waar ik op doelde
Het was het verleden wat ik niet kon verklaren
Ver-drinken in je eigen gedachtengang
Geen enkel iets zelfbehoud weten te bewaren
Ik hield mijn uitvlucht vast, want ik was bang
Bang om over dingen uit het verleden te praten
Om open te leren staan voor zovelen
Maar ook bang om de vatbare angst los te laten
Omdat ik wist dat ik dan moest gaan helen
Een beetje alcohol aan de lucht
Vluchtig als het is vervliegt het snel
De mens vervormt het tot een luid gerucht
Velen van u herkennen dat denk wel
Dan worden we vocaal
Om de pijnlijke stiltes te vermijden
Alcohol als vluchtige stimulans van ons allemaal
Zodat we niet hoeven te denken aan vervlogen tijden
Diep van binnen dringt/drinkt het langzaam door
Resonerend met onze kern tot in onze overlever en de nieren
Ons lichaam gedoopt tot luisterend oor
Welk wij niet met ons destructieve gedrag horen te verstieren
Wanend in de black-out van het mentale
Raken we onze schaduw te nimmer kwijt
Om te leven moet je nou eenmaal een prijs betalen
Maar de vraag is of je daartoe ben bereid?
Het scheelt een slok op een borrel
Als we het half lege glas kunnen laten staan
Zo nemen we de nuchtere waarheid op de korrel
En kunnen we niet alleen ons verleden,
maar ook het heden en de toekomst beter aan…
.